Weer op de fiets

Houten 11 – 06 – 2025

Lieve Allemaal ,

Het voelde als een feest om weer op de fiets te zitten en onderweg te zijn , we volgden dan ook verheugd de slingerende paden langs het Ankerveen en door de Horstermeer – polder waar vroeger een meer lag en dat nu land was. Het was er stil we hoorden enkel het zacht zoemende geluid van de fietsbanden over de soms zanderige paden en het asfalt , er hing een bijzondere rust in dit moerassig gebied waarvan het schone en brakke kwelwater zorgde voor een bijzondere natuur , er bloeiden talrijke dotterbloemen en de holpijp , er waren zilverreigers en watersnippen. Een bewolkte wit blauwe hemel weerspiegelde in het stille water , het was of de tijd er stil stond , een wereld op zich.

Via de Ankeveense plassen fietsten we een stuk langs de Vecht , deze was rijkelijk omzoomd met eeuwenoude bomen die met hun weelderige bladerendak voor verkoeling zorgden aan de voorbijvarende passanten , er waren talrijke monumentale buitenplaatsen die de weelde uitademde van weleer. Het kristalheldere water stroomde bijna majestueus voort , het maande tot kalmte , nodigde uit tot bezinning. We pauzeerden aan de waterkant en lieten deze feeërieke beelden en sfeer langzaam indalen.

Bij de sluis , Het Hemeltje stapten we eveneens af , zij lag vredig tussen twee werelden , het landschap van de Vecht en het Hilversums kanaal , de sluis bracht ooit de schepen naar een ander niveau liet ze stijgen en dalen tussen twee werelden. Ze was vroeger onderdeel van een verdedigingslinie vertelde haar verhaal over strategie en verdediging en nu was het een plek voor ontspanning , ze tilde nu enkel nog boten op mooie zomerse dagen.

Er lagen talrijke forten te veel om ze allemaal te benoemen. Het was een prachtige dag , het natte paasweekend dat we onvoorzien thuis hadden doorgebracht lag alweer ver achter ons , het voelde alsof we nooit thuis waren geweest. We fietsten en fietsen , naderden de stad Utrecht en daarmee ook de stelling van Utrecht die bestond uit twee fortengordels en telden zestien forten die als een gordel rondom de stad lagen.

Bij het Theehuis Rhijnauwen verorberden we ieder een heerlijk bereidde pannenkoek en namen een dik ijs toe , dat mocht wel na 80 kilometer op de teller. Na enige tijd en een toch echt wel te lange pauze klommen we met enige tegenzin weer op de fiets en begonnen aan de laatste kilometers naar Houten. De reeds ondergaande zon maande de natuur tot kalmte en legde lange schaduwen over het landschap , kleuren en structuur werden intenser , er daalde een serene rust over het land en de hemel kleurde langzaam rood.

Liefs Rita