De Karoo
Door: Rita
Blijf op de hoogte en volg Rita
02 Oktober 2020 | Zuid-Afrika, Nieuwoudtville
Nieuwoudtville 15 – 09 - 2019
Verblijf Municipal camping
Lieve Allemaal ,
Nog half slapend pakte ik de boel in , nam een heerlijke douche en liet omdat we toch al een tijd uit het malaria gebied waren mijn hele voorraad aan mugwerende crème en zeep bewust achter en had de boel netjes op een bankje bij de ingang neer gezet voor degene die een en ander nog kon gebruiken. Pauline bleef maar zeggen dat iemand zijn crème was vergeten …..
In Kernhardt een niet onaardig dorp met een mooi wit kerkje kocht ik yoghurt en fruit voor onderweg , daarna volgden honderden kilometers niets. We reden over een geasfalteerde tweebaansweg waarlangs al die kilometers een afrastering was gemaakt om de jakhalzen te weren en waar duizenden telefoon palen het landschap markeerden. Eenzame kokerbomen lagen her en der verspreid in het land. Borden langs de weg verwezen naar de eigenaardige zwarte geologische formatie met verticaal gespleten rotsblokken genaamd Swartkop.
Een troosteloze vlakte minstens zo groot als Nederland met niets helemaal niets ….
Land van de grote dorst dat bijna een derde van Zuid – Afrika besloeg en dat zich uitstrekte van de binnenlanden van Oost-Kaap tot de Indische Oceaan met gigantische vlaktes , bloedrode aarde , majestueuze bergen, de meest vreemde dolomiet - formaties en historische plaatsen die tot de verbeelding spraken. Waar ik ondanks mijn eerste indruk werd gegrepen door de ongerepte natuur de ruigheid en schoonheid van dit rauwe stuk land. Deze wereld zoog me mee in haar oude verhalen waar dieren en insecten een belangrijke sleutelrol speelden in de mythologie van de San. Ze vertelden over de oertijd waarin de bidsprinkhaan als schepper optrad en zijn kleur aan de bovenste ring van de regenboog gaf.
De bidsprinkhaan trouwde met de klipdas en zij kregen samen een dochter , het stekelvarken. Dit was weer getrouwd met Kwammang-a, de roodbruine stamvader. Met een afgedankte sandaal van Kwammang-a schiep de bidsprinkhaan de eerste elandantilope. De bidsprinkhaan bracht de elandantilope naar een met riet omzoomde poel en voedde hem met honing. De elandantilope werd groter en sterker tot het de omvang van een forse stier had. Toen Kwammang-a daar van hoorde schoot hij het dier met een pijl neer. Maar daar kreeg de bidsprinkhaan lucht van , hij volgde het bloedspoor van het dier naar Kwammang-a en wilde wraak nemen. Zijn pijlen misten echter hun doel en keerden zich zelfs tegen hem. Hij vond in de struiken de galblaas van de elandantilope en sneed hem open, waarop de wereld zich in diepe duisternis hulde. Toen de bidsprinkhaan de galblaas na enige tijd de lucht in slingerde, bleef deze er hangen als de maan.
We passeerden Brandvlei een redelijk welvarend dorp gelegen in de gemeente Hantam in de buurt van een grote zoutpan in de regio Karoo in de streek Boesmanland. De weg naar Nieuwoudtville bleek een grondpad zoals Boudewijn de zandweg noemde en we lieten deze dan ook voor wat het was en reden verder over de asfalt weg door de Karoo.
We naderden Calvinia dat in de gemeente Hantam lag en ten zuiden van de Hantam bergen aan de oevers van de Oorlogskloofrivier.
Pofadders scholen onder talrijke roestbruine stenen die het landschap overspoelden met hun warme gloed , de bodem was her en der nog bezaaid met paars , wit , lila en oranje kleurige bloempjes , waar traag kruipende schildpadden zich tegoed deden aan het groen , de restanten van het explosieve bloeiseizoen.
Het landschap werd groener we waren in de Kleine Karoo , het kloppende boerenhart van Zuid-Afrika . Waar boeren tijdens de grote trek vanuit Kaapstad waren neergestreken en hier hun geluk hadden gezocht op de vruchtbare aarde. De Karoo met haar eindeloze akkers, windmolens, boerderijen, schapen en schilderachtige dorpjes ,waar de tijd had stil gestaan en waar voor elk huis wel een peperboom zacht wiegde in de wind.
Liefs Rita
Verblijf Municipal camping
Lieve Allemaal ,
Nog half slapend pakte ik de boel in , nam een heerlijke douche en liet omdat we toch al een tijd uit het malaria gebied waren mijn hele voorraad aan mugwerende crème en zeep bewust achter en had de boel netjes op een bankje bij de ingang neer gezet voor degene die een en ander nog kon gebruiken. Pauline bleef maar zeggen dat iemand zijn crème was vergeten …..
In Kernhardt een niet onaardig dorp met een mooi wit kerkje kocht ik yoghurt en fruit voor onderweg , daarna volgden honderden kilometers niets. We reden over een geasfalteerde tweebaansweg waarlangs al die kilometers een afrastering was gemaakt om de jakhalzen te weren en waar duizenden telefoon palen het landschap markeerden. Eenzame kokerbomen lagen her en der verspreid in het land. Borden langs de weg verwezen naar de eigenaardige zwarte geologische formatie met verticaal gespleten rotsblokken genaamd Swartkop.
Een troosteloze vlakte minstens zo groot als Nederland met niets helemaal niets ….
Land van de grote dorst dat bijna een derde van Zuid – Afrika besloeg en dat zich uitstrekte van de binnenlanden van Oost-Kaap tot de Indische Oceaan met gigantische vlaktes , bloedrode aarde , majestueuze bergen, de meest vreemde dolomiet - formaties en historische plaatsen die tot de verbeelding spraken. Waar ik ondanks mijn eerste indruk werd gegrepen door de ongerepte natuur de ruigheid en schoonheid van dit rauwe stuk land. Deze wereld zoog me mee in haar oude verhalen waar dieren en insecten een belangrijke sleutelrol speelden in de mythologie van de San. Ze vertelden over de oertijd waarin de bidsprinkhaan als schepper optrad en zijn kleur aan de bovenste ring van de regenboog gaf.
De bidsprinkhaan trouwde met de klipdas en zij kregen samen een dochter , het stekelvarken. Dit was weer getrouwd met Kwammang-a, de roodbruine stamvader. Met een afgedankte sandaal van Kwammang-a schiep de bidsprinkhaan de eerste elandantilope. De bidsprinkhaan bracht de elandantilope naar een met riet omzoomde poel en voedde hem met honing. De elandantilope werd groter en sterker tot het de omvang van een forse stier had. Toen Kwammang-a daar van hoorde schoot hij het dier met een pijl neer. Maar daar kreeg de bidsprinkhaan lucht van , hij volgde het bloedspoor van het dier naar Kwammang-a en wilde wraak nemen. Zijn pijlen misten echter hun doel en keerden zich zelfs tegen hem. Hij vond in de struiken de galblaas van de elandantilope en sneed hem open, waarop de wereld zich in diepe duisternis hulde. Toen de bidsprinkhaan de galblaas na enige tijd de lucht in slingerde, bleef deze er hangen als de maan.
We passeerden Brandvlei een redelijk welvarend dorp gelegen in de gemeente Hantam in de buurt van een grote zoutpan in de regio Karoo in de streek Boesmanland. De weg naar Nieuwoudtville bleek een grondpad zoals Boudewijn de zandweg noemde en we lieten deze dan ook voor wat het was en reden verder over de asfalt weg door de Karoo.
We naderden Calvinia dat in de gemeente Hantam lag en ten zuiden van de Hantam bergen aan de oevers van de Oorlogskloofrivier.
Pofadders scholen onder talrijke roestbruine stenen die het landschap overspoelden met hun warme gloed , de bodem was her en der nog bezaaid met paars , wit , lila en oranje kleurige bloempjes , waar traag kruipende schildpadden zich tegoed deden aan het groen , de restanten van het explosieve bloeiseizoen.
Het landschap werd groener we waren in de Kleine Karoo , het kloppende boerenhart van Zuid-Afrika . Waar boeren tijdens de grote trek vanuit Kaapstad waren neergestreken en hier hun geluk hadden gezocht op de vruchtbare aarde. De Karoo met haar eindeloze akkers, windmolens, boerderijen, schapen en schilderachtige dorpjes ,waar de tijd had stil gestaan en waar voor elk huis wel een peperboom zacht wiegde in de wind.
Liefs Rita
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
