Chapman's Peak Drive

Kaapstad 17 / 18 september 2019

Verblijf bij Pauline

Lieve allemaal ,

Het voelde vreemd om de eerste nacht weer in een normaal bed te slapen en ondanks het feit dat we een royale slaapkamer hadden voelde het benauwend , ik miste de sterren , de geur van smeulende vuren , de koude , het zand tussen mijn tenen en de geluiden van de dieren in de nacht. Na een tijd woelen viel ik dan toch tegen de ochtend in slaap. We sliepen tot acht uur en dat was lang sinds de laatste weken en na een uitgebreid ontbijt en nog wat wasjes in de wasmachine brachten we de auto terug naar Paul….. waar we even koffie dronken samen en wat kletsten.

‘s Middags huurden we via internet een auto op de luchthaven en haalden deze op , zodat we ons gemakkelijk konden verplaatsen in de week die ons nog restte.
In de namiddag liepen Ger en ik een rondje Somerset West en reserveerden voor ‘s avonds een tafel voor twee in een klein restaurant.

18 – 09 – 2019

Vandaag stond de kustroute naar Kaap de Goede Hoop gepland en we gingen op tijd on - route. De weg naar het zuiden de Victoria road nam ons mee langs de mooiste stranden van Kaapstad , we kwamen langs Clifton beaches en Camps Bay . Het was koud en er scheen een waterig zonnetje. We reden de Chapman's Peak Drive één van de mooiste autoroutes ter wereld. De weg slingerde zich tussen de woeste golven van de westkust en de enorme uitlopers van de Tafelberg . In Houtbaai een havenstadje dat rond een prachtige baai lag maakten we een kleine wandeling en lunchten in een van de velen visrestaurants. We genoten van het uitzicht op de oceaan en de ruige natuur . Noordhoek en Platboom toonden hun maagdelijke witte stranden. Er stond een stevige wind en ik rilde in mijn donsjas telkens als we uitstapten om te fotograferen of gewoon om even te genieten. Om bij Cape Point en Kaap de Goede Hoop te komen, moesten we via het nationale park Table Mountain NP waar we omdat we Nederlanders waren pas na een forse betaling in mochten. Iet wat ontstemd over het forse bedrag en de willekeur van betaling afhankelijk van uit welk land je kwam bleek later toch dat deze zeer de moeite waard was en ik de tocht voor geen goud had willen missen.

Cape Point dat vroeger ook wel Cape of Storms werd genoemd vanwege de ruwe zee en de vaak aanwezige wind. De velen schepen die onderweg naar Europa of India waren vreesden dan ook dit punt omdat er regelmatig schepen strandde of op de kliffen belandden. In achttien negen en vijftig werd dan ook op het hoogste punt een vuurtoren gebouwd om de naderende schepen te waarschuwen. We stapten uit en liepen naar de vuurtoren het was een korte pittige tocht maar het uitzicht was werkelijk grandioos. Woeste donkere zwarte golven sloegen tegen de rotsen en spatte uiteen , kolossale klippen en groene bergen namen het tegen elkaar op. Langzaam trok de hemel dicht en het landschap hulde zich in een dichte nevel , hoewel deze het uitzicht belemmerde gaf het ook een extra dimensie het maakte de wereld intiemer , mysterieuzer. Even dreven mijn gedachten af naar het schilderij van Caspar David Friedrich’s “Der Wanderer über dem nebelmeer.

Eindelijk bereikten we het zuidelijkste puntje van het Kaapse Schiereiland de plek waar de Atlantische Oceaan en de Indische Oceaan volgens zeggen elkaar ontmoette Want eigenlijk lag dat nog een stuk verder, en weer beklommen we de rots , nu Kaap de Goede Hoop dat ooit een tussenstation voor de vele VOC schepen was die naar Indië voeren. We stonden aan de voet van de basis van het huidige Zuid-Afrika.

Het weer werd slechter en we besloten langs de andere kant van het schiereiland terug te rijden naar Somerset – West . Simon’s Town dat vernoemd was naar de Nederlander Simon van der Stel was een klein dorpje dat aan het water lag het had een lieflijke haven . De vrolijkheid spatte in Muizenberg van het prachtig witte strand.

Omdat we het leuk vonden reden we zo ver mogelijk door langs de kust , maar het werd al donker , de straat verlichting ging aan en ergens namen we domweg de verkeerde afslag en ging het goed fout en zo kwam het dat we in de gevaarlijkste en meest beruchte township van Kaapstad belandde , Khayelitsha. Je zag er geen blanken of kleurlingen. Een stad waar maandelijks tienduizend straat arme bewoners bij kwamen in de hoop er een nieuwe toekomst op te kunnen bouwen. Alles was bruikbaar , hout , golfplaten , doeken , tempex etc. De rijkste kochten zich voor twee honderd euro een frame en binnen een dag stond hun huis. Het huis was niet meer dan een vierkant hok met golfplaten wanden en houten lekkende daken , ’s zomers snikheet en ’s winters ijskoud. Rokende barbecues verspreidde een vreselijk stank door de schapenkoppen die men er op roosterde. Later hoorde ik dat doordat het leek dat de schapenkoppen voordurend lachte deze door de westerlingen ook wel Smileys werden genoemd.

Omdat de stad slechts drie wegen kende zaten we als ratten in de val en restte ons niet veel anders dan door te rijden. Tergend langzaam kroop de auto door de stad , telkens stilstaand voor de rode verkeerslichten op punten waar mannen samen schoolden. Ik vroeg Ger om de auto te vergrendelen omdat onze spullen achter in lagen. Vrouwen lachten en hun kinderen speelde tussen de krotten en het afval. Een enkeling hief zijn hand op. Het leek wel of er geen einde kwam aan de kilometers lange aaneen schakeling van krotten. Het voelde beschamend om er naar te kijken maar ook al wilde je het niet , waar je ook keek zag je krotten en armoede….. Eindelijk bereikten we de autoweg waar we opgelucht adem haalden en via deze weg de laatste kilometers overbrugden naar Somerset West.

Liefs Rita