Eindelijk gras

Askham 14 – 09 – 2019

Verblijf Kalahari Camelthorn

Lieve allemaal ,

De maan had zijn plek verruild met de zon , iedereen was goed geluimd en ondanks de koude en de kloven in mijn vingertoppen die erg pijnlijk waren verliep alles op rolletjes.

Donkere boomstammen contrasteerden in het zanderige landschap waar ondanks de droogte de bomen bloeiden en daarmee ook het voorjaar werd aangekondigd. Stenen , rotsblokken , grazende geiten die kauwden op de spaarzame plukjes gras.

Middlepits een dorp in het Kgalagadi – district van Botswana lag midden in het vlakke en zanderig land omgeven door kalkstenen die door de winderosie steeds meer zichtbaar werden en tevoorschijn kwamen vanonder het zand. Omdat het aan Zuid – Afrika grensde had het een immigratie grenspost . Er was een postkantoor , een gezondheidskliniek en zelfs twee schooltjes en twee voetbalvelden .De werkeloosheid was er groot , het kende dan ook geen openbaar vervoer men moest al gaan liften als men ergens wilde komen. De watermolentjes in het land schreeuwden om water. Waar je ook kwam of keek overal waren stickers of borden die smeekten om zuinig te zijn met water.

Vreemde platte bergen lagen als graniet klompen roerloos in het stille landschap . Ik realiseerde me dat de Kalahari een van de aller oudste stukken van de vaste aardkorst was , met een leeftijd van ongeveer drie en half miljard jaar en dat het een enorme rijkdom had aan minerale delfstoffen zoals kolen, koper, nikkel en ook diamant en ging er daarom maar eens rechter voor zitten zodat ik alles goed in mij kon op nemen. Ik reed door een geërodeerd landschap , waar de San niet zoals het over grote deel van de mensheid dat uit de natuur was getreden , geheel en al aangepast aan de karige natuur leefden en waarvan zij al veertig duizend jaar onderdeel van waren. Het water werd opgeslagen in leeggeblazen struisvogeleieren en deze werden in het zand begraven. Na jaren wisten ze deze opslagplaatsen terug te vinden. Ze jaagden met het grootste respect voor hun prooi. Deze werden aangesproken als broeder kudu, broeder biesbok en na de jacht werd de geest van het stoffelijk overschot geëerd.
Echter zonder enig respect jaagden de boeren van Zuid Afrika op de San. Zij zagen hen niet als mensen maar als een soort apen.

Hoe nietig voelde ik me in deze niet te bevatten grootsheid van een prachtig land. We reden over een asfaltweg door een diepe scheur in het land over de bodem wat ooit een kolkende rivier was. Watersporen liepen van de bergen naar beneden , we daalden snel en Boudewijn gaf aan dat het drie meter per kwartier was. De cactussen droegen nog geen vruchten al met al waren we over een afstand van honderd kilometer vijftig meter gezakt.

Bij de grensovergang Botswana vulden we de alom bekende papieren in en konden we probleemloos door rijden , maar bij de grensovergang van Zuid - Afrika kwamen we de grens niet over en werden we naar de politie gestuurd die werkelijk alles maar dan ook alles na snuffelde van papieren , verzekeringen , auto , tassen , schoenen onder stoelen en matten en na driftig heen en weer getelefoneerd te hebben en de computer te hebben bestudeerd werd het sein na lang wachten eindelijk op groen gezet …….

In Askham een dorp in de Zuid-Afrikaanse provincie Noord – Kaap haalden we opgelucht adem.
Kalahari Camelthorn was een oase in het midden van de Kalahari woestijn met weelderig groen gras en schaduwrijke bomen. Een verfrissende plek om te verblijven in dit deel van het land. We sloegen ons kamp op aan de Oranje rivier , waar ik blij en opgetogen als een kind dat voor de eerste keer op blote voeten door het gras liep blootsvoets een vreugde dans hield zo verheugd als ik was over de koele grove groene sprieten in plaats van al dat zand. Ik luisterde verwonderd naar het klaterende water dat het kleine verval met zich mee bracht , zat aan de oever en keek tot zonsondergang naar de wuivende rietpluimen , visje die opsprongen en dansten in het water. Ik voelde me ontzettend rijk door de overweldigende natuur ervaringen . Vuren werden ontstoken , kinderen lachten en speelden . Land van genade en land van verdriet, ik pinkte een traan weg ….. Het was de volheid van het leven.

Liefs Rita