La Motte

Kaapstad 21 – 09 – 2019

Verblijf bij Pauline

Lieve allemaal ,

Onder een hemel waar donkere wolken wedijverden met het grijze blauw reden wij naar Stellenbosch het hart van de wijnbouw. Waar Simon van der Stel , die in zestien honderd zeven en zestig en op dat moment gouverneur van Kaap de Goede Hoop was , het vruchtbare land ontdekte en besloot er een dorp te stichten, direct langs de kant van de Eerste Rivier. Hij noemde het dorp Van der Stel se Bosch en door de tijd veranderde het in Stellenbosch.

Het dorp was werkelijk een juweeltje , we slenterden door de vele oude straatjes met de meest indrukwekkende details waar oude gebouwen historie uitademden en de eeuwenoude eikenbomen het plaatje compleet maakten. In de oude Dorpstraat die beschreven stond als een nationaal monument bewonderden we de meest indrukwekkende oude gebouwen in talloze stijlen, van Victoriaans en Gregoriaans tot Kaap - Hollands. Stellenbosch werd eigenlijk allang niet meer gezien als dorp, maar meer als een studentenstad met een erg rijke geschiedenis . De Universiteit had een goede naam en trok wel twintigduizend studenten aan die op hun beurt weer zorgden voor een levendig straatbeeld en bruisend uitgaansleven.

De Moederkerk die in zeventien tien af brandde werd nog steeds gezien als het symbool van de stad. Het duurde meer dan tien jaar om de kerk weer helemaal te herbouwen. Later werd er in het jaar achttien veertien een stuk bijgebouwd, en een halve eeuw daarna werd de kerk helemaal gerealiseerd zoals deze nu was. Een Duitse kunstenaar Carl Otto Hagar bracht de Neogotische stijl in het ontwerp van de Moederkerk aan.

In Oom Samie se Winkel die nog altijd in de oorspronkelijke staat en twee eeuwen oud was werden we overweldigd door de talrijke wijnen, fruitsoorten, kleding en antieke gebruiksvoorwerpen.

Wolken stapelden , er dreigde regen , we reden langs de mooiste en oudste wijngaarden van Zuid – Afrika naar Franschhoek een waar oord voor levensgenieters dat ook wel de gastronomische hoofdstad van Zuid-Afrika werd genoemd en we parkeerden de auto bij het wijngoed waar we werden verwelkomd door een groot bronzen sculptuur van een vrouw met in haar handen een overvolle beker wijn. Ik keek mijn ogen uit aan alle luxe , pluche en schoonheid in en rondom de gebouwen. Argwanend bestudeerden we de kaart waarvan de prijzen geweldig mee vielen en bestelden koffie met een taartje. Ik las dat je zelfs een Chocolate Experience Franschhoek kon doen, een proeverij waarbij verschillende soorten chocola werden gecombineerd met lokale wijnen. Er reed een kleine tram van wijnhuis naar wijnhuis zodat je in alle vrijheid en rust onbekommerd de wijnen kon proeven. Er waren vele spa’s en wellnesscentra in Franschhoek die je allemaal in de watten wilde leggen na een lange safarireis. Het was dubbel om hier te zijn , ik genoot van al die luxe die in schril contrast stond met wat we onderweg hadden gezien en beleefd en voelde me tegelijker tijd schuldig……

Allereerst bezochten we de expositie van Jacobus Hendrik Pierneef die gewoonlijk Pierneef werd genoemd een Zuid-Afrikaanse landschapskunstenaar die beschouwd werd als een van de grootste van de oude Zuid-Afrikaanse meesters. Hij liet zich inspireren door het Zuid – Afrikaanse landschap dat hij reduceerde en vereenvoudigde tot geometrische structuren , platte vlakken, lijnen en kleuren .Dit resulteerde in een geordend en vaak monumentaal beeld van een onbewoond Zuid-Afrikaans landschap gehuld in een dramatisch licht en kleur. We dwaalden door de ruimten van de grote boerderij , ik kreeg geen genoeg van haar schoonheid , licht , geschiedenis en kunst……

In het restaurant brandde een groot haardvuur waar mensen om heen geschaard zaten en gezellig zacht keuvelend aan hun wijntje nipten. Alles was mooi en harmonieus op elkaar afgestemd , van stoel tot lamp , zelfs het tafellinnen en bestek straalde een zekere elegantie uit.

Uiteindelijk belandde we in het proeflokaal waar we door een zeer vriendelijke ober naar de bar begeleid werden en waar we onder het genot van neutraliserende hapjes een zestal overheerlijke wijnen proefden. De ober vertelde veel , was gezellig , schonk royaal , nam de tijd en opeens realiseerden we ons dat deze was omgevlogen en dat we naar huis moesten omdat Nico en Nora afscheid kwamen nemen en wij beloofd hadden om te koken……. We kochten een paar flessen wijn , namen hartelijk afscheid en besloten overmoedig om een andere weg terug te rijden en reden door de bergen.

De tijd drong , donkere wolken hingen boven de woeste dramatische bergen van Mont Rochelle , de auto slingerde zich over de smalle asfaltweg omhoog , het landschap werd steeds mooier en ruiger en langzaam dreven we weg van de bewoonde wereld. Geen goede kaart , geen navigatie , geen telefonisch bereik , geen herkenbare plaatsaanduidingen enkel een weg door de bergen en af en toe een klein houten bord met een verwijzing naar een klein gehucht dat uit niet meer dan een handvol huizen bestond , we gokten , kozen wellicht de verkeerde afslag en raakten steeds hoger in de bergen terwijl de benzinewijzer angstvallig de nullijn naderde. Eindelijk daalden we af en kwamen in een dorp aan waar de politie de handen nog vol had aan de rellen die nog gaande waren maar inmiddels beheersbaar. Bij het tankstation hingen wat mannen rond en de sfeer was grimmig , Ger tankte snel en we reden verder , het werd al donker en mijn maag knorde…..

Pauline , Nora en Nico zaten bij aankomst in Somerset West al gezellig aan de wijn. Onze berichtjes met de mededeling dat we onderweg waren stroomden tegelijk met ons binnen , dus te laat. We boden uitgebreid onze excuses aan , doken acuut de keuken in en bereidde een ietwat verlaat echter verrukkelijk vegetarisch maal……en onder het genot van een wijntje blikten we samen terug op een avontuurlijke reis.

Liefs Rita