Ik heb gehuild.
Door: Rita
Blijf op de hoogte en volg Rita
14 Juli 2012 | Oostenrijk, Grein
12-07-2012
Lieve allemaal,
Het was fris en er hingen de hele dag dreigende regenwolken toen wij de 65 km van Linz naar Grein overbrugden.
Na 27 km bereikten wij kamp Mauthausen wat wij wilden bezoeken en 8 km meer voor fietsten alleen al uit respect voor de 110.000 mensen die er de dood vonden onder de meest bizarre omstandigheden in een werkkamp.
Zij werden bespot, getreiterd, uitgehongerd en vernederd.
110.000 mensen met allen een vader en een moeder die ook blij waren toen ze geboren werden en een bepaalde levensverwachting hadden.
Ik zag foto's van 5 sterke jonge mannen allen uit een gezin.
Vermoord in een zogenaamd werkkamp.
Het kamp werd druk bezocht, het was er echter muisstil, allen waren onder de indruk.
Ik zag de barakken en het crematorium wat in die tijd nog geen filter kende dus de stank was in de wijde omtrek te ruiken.
Ze moesten het geweten hebben in stad Mauthausen.
Ik liep de 182 treden op en af naar de steengroeve net als zij, om te kunnen voelen.
Zij moesten iedere dag af en op, moe zwak en uitgehongerd.
Ik ging eenmaal vrijwillig, gezond en sterk.
Ik hoorde ze huilen en voelde de pijn.
Toch gaat het moorden wereldwijd door.
Waarom ?? Hoe lang nog ??
Liefs Rita.
Lieve allemaal,
Het was fris en er hingen de hele dag dreigende regenwolken toen wij de 65 km van Linz naar Grein overbrugden.
Na 27 km bereikten wij kamp Mauthausen wat wij wilden bezoeken en 8 km meer voor fietsten alleen al uit respect voor de 110.000 mensen die er de dood vonden onder de meest bizarre omstandigheden in een werkkamp.
Zij werden bespot, getreiterd, uitgehongerd en vernederd.
110.000 mensen met allen een vader en een moeder die ook blij waren toen ze geboren werden en een bepaalde levensverwachting hadden.
Ik zag foto's van 5 sterke jonge mannen allen uit een gezin.
Vermoord in een zogenaamd werkkamp.
Het kamp werd druk bezocht, het was er echter muisstil, allen waren onder de indruk.
Ik zag de barakken en het crematorium wat in die tijd nog geen filter kende dus de stank was in de wijde omtrek te ruiken.
Ze moesten het geweten hebben in stad Mauthausen.
Ik liep de 182 treden op en af naar de steengroeve net als zij, om te kunnen voelen.
Zij moesten iedere dag af en op, moe zwak en uitgehongerd.
Ik ging eenmaal vrijwillig, gezond en sterk.
Ik hoorde ze huilen en voelde de pijn.
Toch gaat het moorden wereldwijd door.
Waarom ?? Hoe lang nog ??
Liefs Rita.
-
16 Juli 2012 - 20:48
Jo:
ook ik heb dit zo beleefd hier past alleen stilte -
17 Juli 2012 - 07:44
Peet En Ben:
deze plek mag nooit verdwijnen.
je realiseert je dan wel , wat het is om in vrijheid ( en in de regen ) te mogen fietsen. -
17 Juli 2012 - 07:54
Marlice:
BEN ER STIL VAN.
EEN PASSEND GEDICHT VAN DE VORIGE WEEK OVERLEDEN
DICHTER/PSYCIATER RUTGER KOPLAND:
WIL HET OOIT WEER IETS WORDEN?
Niets bleef over van het oude
buiten, van tuinen, van gras
waar ooit iets gebeurd moet zijn.
Wil het ooit weer iets worden
dan zal ik het zo moeten opschrijven
dat ik niet meer hoef
te zoeken, maar kan huilen.
LEKKER SCHUILEN BIJ ELKAAR MET AL DIE REGEN!!!!!!
KUS MARLICE
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
