Rozen onderweg

Permet 03 – 06 – 2014


Lieve allemaal,

Mijn wandel schoenen werden deze ochtend ingepakt en verruild voor Teva sandalen. We reden vandaag door het Germenji Nationaal park en de Vjöse Vallei het voelde als super lui om zonder enige verspilling aan zweet druppels al dit moois te kunnen aanschouwen. De zuidelijke route was een goed onderhouden asfaltweg die aanvankelijk door olijf en appelboomgaarden voerde en lange tijd parallel liep aan de Griekse grens met zicht op de besneeuwde bergtoppen van het Gramoz gebergte we kwamen door Erseka de hoofdstad van het Kolonje district gelegen aan de voet van de Gramoz berg met zijn 2523 meter de op twee na hoogste top van het land. Het gemeente bestuur van Erseka ontwikkelde samen met de bevolking en ondersteund door een Nederlandse ontwikkelingsorganisatie een Tourist Action Plan een pakket initiatieven om het toerisme in deze streek te bevorderen. De eerste toeristische wegwijzers zijn reeds geplaatst en de bewoners worden aangespoord om guesthouses op te zetten.

In het dorpje Borova stapten we uit om even de benen te kunnen strekken en om stil te staan bij een ernstige oorlogsmisdaad die hier in 1943 plaats vond. Duitse troepen brandden het dorp plat en slachtten alle inwoners af. Een monument herdenkt de slachtoffers. De weg klom via scherpe haarspeldbochten verder omhoog tot de Barmash pas ( 1779 m ) waar we weer uitstapten om te genieten van al die overweldigende ruige natuur. In het nationaal park Germenj waar nog volop beren , herten en wolven schijnen voor te komen die wij overigens niet hebben gezien gebruikten wij onze lunch bij een Forelfokkerij die even voorbij het plaatsje Germenj lag te midden van de ruige natuur.

Vervolgens reden we de Vjosë vallei in waar we een fantastisch adembenemend uitzicht hadden op het Nemercka gebergte. In Benja parkeerden we de bus en liepen een kwartier om een kijkje te nemen bij de thermale baden waar ik eerlijk gezegd niet veel aan afzag en het eigenlijk jammer vond van mijn tijd. Ik liep over de werkelijk prachtig bewaarde Ottomaanse brug klauterde over dikke stenen en liet me vervolgens afzakken naar de bron , trok mijn sandalen uit en baadde mijn voeten in het aangename warme naar zwavel ruikende water en bracht zo samen met Ron en Ger de tijd door wachtend op het sein van vertrek.

Gelukkig reden we na een niet al te lange tijd door om ook nog een wandeling naar een dorpje in de bergen te maken het was een uur naar boven en net zo lang weer naar beneden. Ik had spijt van mijn Teva sandalen want het pad wat door een prachtige omgeving voerde en geflankeerd werd door oeroude bomen was ruwer dan voorspeld en ik kreeg steeds steentjes en troep onder mijn voeten. Eenmaal boven ging je minimaal vijftig jaar terug in de tijd. De enige onderwijzer die het dorpje rijk was stond ons al ongeduldig op te wachten en liet ons vol trots het schooltje zien wat een klaslokaal groot was. Hij had negen leerlingen variërend in de leeftijd van zes tot veertien jaar. Het les materiaal zag er oud en gedateerd uit. De voor de wiskunde eenvoudige meetvormen had hijzelf uit hout uitgesneden. Jammer genoeg kwamen we in tijdnood omdat we verwacht werden voor het avondmaal bij mensen onderweg. Wederom wachtte ons een overvloedige dis maar het tempo van serveren bleef ongelooflijk hoog.

Bij het vertrek werd ik onverwacht omhelsd door de vrouw des huizes en zij gaf mij een roos geplukt uit haar eigen tuin , het ontroerde mij. Deze roos heb ik gekoesterd , dagen meegesjouwd en getracht te drogen maar uiteindelijk verloor de bloem al haar blaadjes en heb ik de steel maar weggegooid. Eindelijk arriveerden we in het kleine aangename stadje Permet gelegen aan de Vjosë rivier waar we de nacht door brachten. Na zo’n lange dag zitten besloot ik af te zien van een douche dat kon ook nog voor het slapen gaan. Ik dropte mijn bagage en ging mijn tijd liever besteden aan een stadswandeling meldde mij af en net toen de vrouw des huizes nog niet flauw viel en overdreven stond te roemen over de blauw groene kleur van mijn ogen verscheen Jeanne ten tonele en vroeg wat ik ging doen. Zij sloot zich bij mij aan en we slenterden samen door Permet waar het gezellig druk was op straat.

We sloten de avond gezellig keuvelend af op een terras totdat de kilte onze botten binnen drong en ons naar de kamer dreef waar ik mezelf gelukkig prees met mijn voorheen genomen besluit ik nam alsnog een heerlijk warme douche en kroop rozig in bed.

Liefs Rita.


Permet kent een lange geschiedenis maar er is niet veel uit de oudheid bewaard gebleven. De stad werd in de Tweede Wereldoorlog maar liefs vier keer platgebrand , door de Italianen en de Duitsers. De zesde partizanenbrigade onder leiding van Enver Hoxa en zijn rechterhand Mehmet Shehu verzamelde zich hier in 1943 ; een groot herdenkingsmonument staat bij de entree van de stad. In 1944 koos het Congres van Permet de voorlopige regering , die na de bevrijding later dat jaar de leiding over het land op zich nam.