Rituelen herhaalden zich

Ghanzi 26 – 08 – 2019

Lieve allemaal ,

Mijn rode verkleumde handen vertoonden pijnlijke kloven van de droogte en de enorme temperatuursverschillen. Ik volstond met een kleine wasbeurt , bond mijn haar bij elkaar en kleedde me snel aan .Buiten gruwde ik bij de aanblik van de koude yoghurt die op tafel stond om zes uur ’s ochtends en kauwde braaf op mijn droge muesli met vruchten en noten en warmde mijn handen aan de mok hete koffie.

We braken snel op en verlieten al voor achten het kamp en daarbij ook de Kalahari. We tankten bij het eerste tankstation dat we tegen kwamen . De mannen die er verveeld rond hingen veerden op , twee mannen wasten fluitend grondig alle spiegels en ruiten. Omdat we het zand verlieten en meer op verharde wegen gingen rijden lieten we de bandendruk checken en bijvullen

Het landschap werd ondanks dat het droog bleef meer begroeid met gras en grijs groen gekleurde bomen. Vlak voor de grensovergang leunden de golfplaten daken van een rijk beschilderd krottenwijk tegen elkaar.

Eerdere rituelen herhaalden zich , we vulden papieren in om Namibië uit te komen en vulden een stukje verder weer papieren in om Botswana in te komen bij nors kijkende gewichtig ogende in uniform gestoken ambtenaren achter met glas beschermde balies en loketten. Ze draalden , keken je vorsend aan , keken van je paspoort weer op de computer , wachtte nog even en grepen dan eindelijk naar de verlossende stempels op de papieren en in je paspoort en knikte minzaam en telkens haalde ik opgelucht adem.

Slagbomen openden en sloten zich , tekens werd de auto geïnspecteerd , ze vroegen of we voedsel bij ons hadden en telkens antwoordde we nee terwijl de auto er bijna scheef van hing.

Verheugd keek ik naar een boom die gehuld was in witte bloesem. Bij het tankstation waar we tankten scharrelden kippen en geiten rond alsof het de normaalste zaak van de wereld was en ik vroeg me af wat er te scharrelen viel tussen de stenen. Ik wilde het nog een keer proberen en kocht er ook een simkaart van Botswana voor in mijn telefoon en weer bleek achteraf dat hij niet werkte en ik besloot vanaf dat moment enkel nog gebruik te maken van de Wifi wat inhield dat ik soms dagen niet te bereiken was, maar dat gold voor ons allen.

Er liep een kudde geiten zonder herder over het asfalt en wat we ook deden ze maakten weinig aanstalten om ons doorgang te verschaffen. Een zware vrachtwagen bracht uiteindelijk verlossing want toen deze claxonneerde schrokken ze op en weken uit elkaar. Mensen sloften over de stoffige wegen naar hun krotten , een vervallen kerkhof met scheef gezakte grafstenen. De zon hing als een koperen ploert aan een strak blauwe hemel , bomen glinsterden goud en zilver kleurig in het felle licht. We hobbelden over slecht geasfalteerde wegen , passeerden Thootsa een kleine desolate nederzetting , lemen hutten met rieten daken , mensen die gehurkt langs de weg zaten zwaaiden naar ons , geen werk , niets , vrouwen bakten broden en koeken van maismeel , wat kippen en geiten en een waterput op een prachtig rood gekleurde aarde……

Een vrachtwagen die voorbij raasde verloor steentjes en maakte een barst in de voorruit van de auto deze tekende we af zodat we konden checken of hij groter werd.

Ghanzi trail blazers kamp bestond uit goede sanitaire voorzieningen , chalets , bushman hutten en men kon er kamperen. Ger hielp Pauline met de daktent en ik besloot nadat ik even had rond gekeken die nacht de tent niet op te zetten en sjouwde al onze slaapspullen de trap op van een open hut op palen met een rieten dak en een prachtig uitzicht over de omgeving en richtte er onze slaapplek in.

Ik maakte een vuur waarop ik een super grote omelet gevuld met spekreepjes , uien , verse mais , diepvrieserwten , stukjes aardappel en pompoen met zes opgeklopte eieren langzaam liet garen terwijl ik een salade maakte van ijsbergsla , tomaten , avocado en romige feta kaas.
We aten de in taartpunten gesneden omelet met de frisse salade en dronken daarbij koele wijn.

De dag viel van mij af het voorafgaande leven deed er even niet toe , enkel dat wat ik waarnam ontroerde.

Liefs Rita