Die mooi in niks sien
Door: Rita
Blijf op de hoogte en volg Rita
25 Juli 2020 | Namibië, Mamili
Mamili 01 – 09 – 2019
Verblijf Rupara
Lieve allemaal ,
Nico en Nora die in Mata Mata afscheid van ons hadden genomen omdat zij in Windhoek hun auto wilde laten repareren en indien mogelijk zich daarna weer bij ons zouden voegen lieten weten dat de garage hen voor het behoudt van hun auto en caravan had afgeraden om op deze manier verder te reizen .
We braken enkel de daktent af en reden met z’n allen in een auto om wild te spotten. Ger reed de auto stoer en kalm door het hoge mulle zand en diepe kuilen , nam soepel de scherpe bochten en reed behoedzaam door het hoge grasland en ik zag dat hij genoot van deze nieuwe ervaring. Al schuddend en hobbelend zat ik met Pauline en Julia op de achterbank , speurend naar wild in een stuk ongerepte natuur dat gewiegd werd door de V- vormige armen van de Kwando en de Linyanti rivier. De door de olifanten afgekloven majestueuze bomen toornde hoog uit over de goudgele vlakte waar de aardwolf het aardvarken , wilde katten , honden , vossen , zebra’s , giraffen , luipaarden , jakhalzen , buffels en olifanten elk hun territorium hadden afgebakend. Mijn ogen dwaalden verwachtingsvol over de geheimzinnige uitgestrekte vlakte en ik leerde : Die mooi in niks te sien ……
In Namibië dat grotendeels uit woestijn bestond verwachtte men enkel een dor, droog en leeg land en dat was natuurlijk ook zo maar je ging er ook terug in de tijd, naar een natuur die nog onaangetast was door menselijk ingrijpen en met onaardse, woeste landschappen. Rode zandduinen wisselden zich af met verwrongen vreemdsoortige rotspartijen, die door reuzen leken te zijn neergesmeten , naakte stenen , de stilte , de ontroerende kleurenpracht van de woestijn in de ondergaande zon deed je adem stokken. Maar bovenal was het groot en leeg , een leegte die zich vulde met tijd , tijd voor overpeinzingen , tijd om daadwerkelijk te zijn.
Een Bastergemsbok rende over de vlakte , moeder zwijn schrok op en ging er op hoge poten vandoor gevolgd door haar dribbelende kroost , een roofvogel dook naar zijn prooi en een eigenwijs uitziend schubdier zocht naar termieten. Op de vele olifanten na , zagen we weinig groot wild en keerden rond het middaguur terug bij het kamp waar ik me na een kleine lunch terug trok in de schaduw, waar ik omarmd werd door een heerlijke stille eenzaamheid en weg zonk naar rijkere oceanen.
Liefs Rita
Verblijf Rupara
Lieve allemaal ,
Nico en Nora die in Mata Mata afscheid van ons hadden genomen omdat zij in Windhoek hun auto wilde laten repareren en indien mogelijk zich daarna weer bij ons zouden voegen lieten weten dat de garage hen voor het behoudt van hun auto en caravan had afgeraden om op deze manier verder te reizen .
We braken enkel de daktent af en reden met z’n allen in een auto om wild te spotten. Ger reed de auto stoer en kalm door het hoge mulle zand en diepe kuilen , nam soepel de scherpe bochten en reed behoedzaam door het hoge grasland en ik zag dat hij genoot van deze nieuwe ervaring. Al schuddend en hobbelend zat ik met Pauline en Julia op de achterbank , speurend naar wild in een stuk ongerepte natuur dat gewiegd werd door de V- vormige armen van de Kwando en de Linyanti rivier. De door de olifanten afgekloven majestueuze bomen toornde hoog uit over de goudgele vlakte waar de aardwolf het aardvarken , wilde katten , honden , vossen , zebra’s , giraffen , luipaarden , jakhalzen , buffels en olifanten elk hun territorium hadden afgebakend. Mijn ogen dwaalden verwachtingsvol over de geheimzinnige uitgestrekte vlakte en ik leerde : Die mooi in niks te sien ……
In Namibië dat grotendeels uit woestijn bestond verwachtte men enkel een dor, droog en leeg land en dat was natuurlijk ook zo maar je ging er ook terug in de tijd, naar een natuur die nog onaangetast was door menselijk ingrijpen en met onaardse, woeste landschappen. Rode zandduinen wisselden zich af met verwrongen vreemdsoortige rotspartijen, die door reuzen leken te zijn neergesmeten , naakte stenen , de stilte , de ontroerende kleurenpracht van de woestijn in de ondergaande zon deed je adem stokken. Maar bovenal was het groot en leeg , een leegte die zich vulde met tijd , tijd voor overpeinzingen , tijd om daadwerkelijk te zijn.
Een Bastergemsbok rende over de vlakte , moeder zwijn schrok op en ging er op hoge poten vandoor gevolgd door haar dribbelende kroost , een roofvogel dook naar zijn prooi en een eigenwijs uitziend schubdier zocht naar termieten. Op de vele olifanten na , zagen we weinig groot wild en keerden rond het middaguur terug bij het kamp waar ik me na een kleine lunch terug trok in de schaduw, waar ik omarmd werd door een heerlijke stille eenzaamheid en weg zonk naar rijkere oceanen.
Liefs Rita
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
