De Baobab boom
Door: Rita
Blijf op de hoogte en volg Rita
13 Juli 2020 | Namibië, Bagani
Bagani 29 – 08 – 2019
Verblijf Mahangu
Lieve allemaal ,
Het werd een onrustige nacht , de bewakers liepen nerveus heen en weer langs het met simpele palen afgezette hekwerk van de oever waarvan onze tent nog geen vijf meter verwijderd stond en waar tegen de hongerige nijlpaarden driftig beukten en brulden. Ik vroeg me dan ook af en toe angstig af hoelang dat hek nog stand hield.Pas toen de maan verdween en de zon de ochtend rood kleurde werden de nijlpaarden rustiger en dropen af.
Terwijl ik de tent afbrak werd mijn aandacht getrokken door een luid malend , smakkend geluid en mijn gehoor volgend sloop ik langs de kant van de oever. Een nijlpaard deed zich tegoed aan de pollen gras die hij had gevonden op een klein eilandje vlak voor de oever en vulde luid smakkend en snuivend zijn hongerige maag. Nadat ik mijn mede reizigers er ook bij had geroepen omdat ik hen dit feestje niet wilde onthouden , kregen we ruimschoots de tijd om te filmen en te fotograferen. Het was een cadeautje om op de vroege ochtend van zo dichtbij te kunnen filmen.
We reden door het gebied de Caprivi een natte oase in het verder kurkdroge Namibië. Een vreemde strook land tussen het noorden van Botswana en het zuiden van Angola en Zambia in. Het gebied dankte zijn naam aan Leo van Caprivi die dit stuk grond in 1890 verruilde voor Zanzibar. Van Caprivi wilde dit stuk land persé aan Namibië toevoegen vanwege de rivieren de Zambezi, Kwando, Linyati en Chobe die er stroomden en van onschatbare waarde waren voor het land. Inmiddels woonden er 66.000 mensen in dit gebied. Ook velen dieren vonden er een thuishaven allerlei grazers als zebra’s wilden beesten , kudu’s en andere antilope soorten . Ook olifanten, nijlpaarden en krokodillen kwamen er veel voor.
Wildernis, ongerepte natuur , we hobbelden over zandwegen op weg naar een waterdrinkplaats voor dieren en maakten er foto’s van een enorme grote wellicht zeer oude Baobab boom , die ook wel levensboom genoemd werd en die wel duizend jaar oud konden worden en een enorme wateropslag hadden.
Wanneer zij bloeiden droegen zij geurende witte bloemen en hun overheerlijke vruchten werden zowel vers als gedroogd gegeten. De zaden werden gesuikerd en smaakten naar amandel. Ook de bladeren, jonge scheuten en wortels gebruikten men en at men als groenten en de vruchtschillen vormden een goede brandstof , zelfs de vermalen vruchtschil werd gebruikt als tabak. Uit de as werd zeep gemaakt en uit de bast werden vezels gewonnen die weer werden gebruikt voor touwen, manden en textiel en de tannine die men uit de schors haalde werd als looistof gebruikt. Dat men de boom daarom ook wel levensboom noemde was heel begrijpelijk en niks teveel gezegd en voor veel mensen is het in ieder geval nog steeds een heilige boom.
Liefs Rita
Verblijf Mahangu
Lieve allemaal ,
Het werd een onrustige nacht , de bewakers liepen nerveus heen en weer langs het met simpele palen afgezette hekwerk van de oever waarvan onze tent nog geen vijf meter verwijderd stond en waar tegen de hongerige nijlpaarden driftig beukten en brulden. Ik vroeg me dan ook af en toe angstig af hoelang dat hek nog stand hield.Pas toen de maan verdween en de zon de ochtend rood kleurde werden de nijlpaarden rustiger en dropen af.
Terwijl ik de tent afbrak werd mijn aandacht getrokken door een luid malend , smakkend geluid en mijn gehoor volgend sloop ik langs de kant van de oever. Een nijlpaard deed zich tegoed aan de pollen gras die hij had gevonden op een klein eilandje vlak voor de oever en vulde luid smakkend en snuivend zijn hongerige maag. Nadat ik mijn mede reizigers er ook bij had geroepen omdat ik hen dit feestje niet wilde onthouden , kregen we ruimschoots de tijd om te filmen en te fotograferen. Het was een cadeautje om op de vroege ochtend van zo dichtbij te kunnen filmen.
We reden door het gebied de Caprivi een natte oase in het verder kurkdroge Namibië. Een vreemde strook land tussen het noorden van Botswana en het zuiden van Angola en Zambia in. Het gebied dankte zijn naam aan Leo van Caprivi die dit stuk grond in 1890 verruilde voor Zanzibar. Van Caprivi wilde dit stuk land persé aan Namibië toevoegen vanwege de rivieren de Zambezi, Kwando, Linyati en Chobe die er stroomden en van onschatbare waarde waren voor het land. Inmiddels woonden er 66.000 mensen in dit gebied. Ook velen dieren vonden er een thuishaven allerlei grazers als zebra’s wilden beesten , kudu’s en andere antilope soorten . Ook olifanten, nijlpaarden en krokodillen kwamen er veel voor.
Wildernis, ongerepte natuur , we hobbelden over zandwegen op weg naar een waterdrinkplaats voor dieren en maakten er foto’s van een enorme grote wellicht zeer oude Baobab boom , die ook wel levensboom genoemd werd en die wel duizend jaar oud konden worden en een enorme wateropslag hadden.
Wanneer zij bloeiden droegen zij geurende witte bloemen en hun overheerlijke vruchten werden zowel vers als gedroogd gegeten. De zaden werden gesuikerd en smaakten naar amandel. Ook de bladeren, jonge scheuten en wortels gebruikten men en at men als groenten en de vruchtschillen vormden een goede brandstof , zelfs de vermalen vruchtschil werd gebruikt als tabak. Uit de as werd zeep gemaakt en uit de bast werden vezels gewonnen die weer werden gebruikt voor touwen, manden en textiel en de tannine die men uit de schors haalde werd als looistof gebruikt. Dat men de boom daarom ook wel levensboom noemde was heel begrijpelijk en niks teveel gezegd en voor veel mensen is het in ieder geval nog steeds een heilige boom.
Liefs Rita
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
