Zambezi

Katima Mulilo 02 – 09 – 2019

Verblijf Kalitzo lodge

Lieve allemaal ,

Het ontbijt bestond uit yoghurt met muesli en een mok gloeiend hete koffie , daarna braken we de boel op en reden door het nog ontwakende land waar de zon nog bezig was boven de horizon uit te komen en het landschap langzaam kleurde met haar zonnegloed. Terwijl de vrouwen reeds sjouwden met ketels dampend water kwamen de nog maar net ontwaakte mannen knipperend met hun ogen en zich ongegeneerd krabbend uit hun hutten.

Zand en stof zover het oog reikte , het zand kroop in onze poriën , kleding , tassen ,schoenen , ritssluitingen weigerden nog langer dienst te doen en wat je ook klopte , boende of deed , alles voelde stroef , droog en zanderig. Met gesloten ogen klopten we dagelijks samen het beddengoed uit en zelf als we dachten dat het wel genoeg was geweest en we onze ogen weer durfden te openen kwamen er nog enorme stofwolken uit de slaapzakken die ondanks het dagelijks luchten en kloppen onze huid schuurden en naar stof roken.

We hobbelden door het mulle zand waar net een kudde olifanten met jongen overstak en waarvan de moeder met een jong dat al aan de overkant van het pad was zich dreigend omdraaide toen Ger langzaam door reed maar daardoor ook de kudde doorkruiste. Ze draaide zich dreigend om het zweet liep in kleine straaltjes vanachter haar waaiende oren , een teken dat ze zich opwond en boos werd , waardoor Ger meteen inhield en onder dreigend toeziend oog van moeder olifant wachtte totdat de hele kudde over gestoken was .Pas nadat haar oren gezakt waren en wij opgelucht adem haalden reed Ger stapvoets verder , waarop zij zich arrogant kijkend omdraaide en wegliep.

De papaya bomen droegen vruchten , kleine kinderen werden onder begeleiding van hun moeders naar school gebracht , kleine moestuinen met fris uitziende groenten zagen er verzorgd uit. Karkassen van runderen die zwart zagen van de vliegen bungelden onder een gammel plastic doek op vier stokken geknoopt voor vleesverkoop langs de stoffige weg . Ik kreeg dan ook een duidelijk nee te horen toen ik vroeg of ik mocht fotograferen werden de mannen boos en eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht want ook zij wisten drommels goed dat dit niet kon.

Ik overpeinsde de schrille contrasten met Nederland …..

Katima Mulilo lag aan de noordkant van de Caprivi aan de oevers van de Zambezi die Namibië van Zambia scheidde. De Britten verdreven er de Duitsers en in augustus negentien negenennegentig vonden er in en rond Katima gevechten plaats tussen de afscheidingsbeweging Caprivi Liberation Army en leger en politie. Zo'n twintigduizend mensen vluchtten voor het geweld naar Botswana. Pas in tweeduizend vijf werd de nieuwe brug over de Zambezi , die Katima Mulilo met Sesheke in Zambia verbond geopend.

Alvorens we de stad in reden was er een strenge politie controle , er was een kerkhof dat herinnerde aan de vele slachtoffers met aan de ingang een bloemenstruik die bloedrode bloemen droeg en een schril contrast in het verder stoffige straatbeeld vormde. Men had een openbaar toilet gemaakt in de stam van een enorme baobab boom op een plein dat zo leek bij nader inzien niet meer in gebruik was. Zinken krotten tekende het straatbeeld , in het centrum heerste een gezellige rommelige drukte. We zochten en kochten er een gasbrander in een van de winkels en deden inkopen in een grote rommelige eenvoudige supermarkt. De lucht was doordrenkt van een heerlijke kokosgeur , de vrouwen droegen t shirts in de kleur passend bij de bont omgewikkelde doeken die zij droegen als rok en fleurde daarmee het treurige straat beeld op , hun hoofden waren bedekt met prachtige hoeden of met op ingenieuze wijze omwikkeld met bonte doeken. Hun ogen en monden lachten een gulle lach.

Boudewijn vond dat hij te lang had moeten wachten en gaf ter demonstratie gas toen wij naar buiten kwamen uit de supermarkt. Tot onze grote verbazing waren wij eerder op onze bestemming dan hij en toen hij hoorde waar we konden gaan staan omdat wij net ingecheckt hadden maar gemist had dat de vrouw mee zou lopen om aan te wijzen waar we konden gaan staan , reed hij snel weg naar de plek om ter plaatse zwaar teleurgesteld werd omdat hij toch omdat zij er op stond. op de door de vrouw aangewezen plek moest gaan staan. Zijn ogen schoten vuur maar hij had geen andere keus.

Wij genoten die avond in stilte met een bijna ingehouden adem van een majestueus uitzicht over de Zambezi rivier , waar gevoelens en indrukken me vulden terwijl ik keek naar het voor mij niet alledaags wonder dat zich voor mijn ogen voltrok.

Liefs Rita