De San
Door: Rita
Blijf op de hoogte en volg Rita
20 September 2020 | Botswana, Tshabong
Tshabong 13 – 09 – 2019
Verblijf Berrybush farm
Lieve allemaal ,
Half slaperig nog haalde ik het wit uitgeslagen wasgoed van de lijn en nam mij voor dat ik het ’s avonds in Tshabong nog eens zou spoelen omdat al dat zand en zout zou schuren op onze klamme lijven. We braken op en gingen on route.
Vierhonderd vijftig kilometer door de desert , paddenstoelvormige bomen typeerden het landschap. Terwijl de kilometers onder mij door gleden constateerde ik dat ik nog nooit zoveel kilometers had gereden tijdens een vakantie. We reden in vijf weken tijd zevenduizend kilometer.
Struiken met minuscule kleine bloempjes en de eerste ontluikende witte bloesemboompjes gaven het landschap iets levendigs. We dronken koffie tussen de uitwerpselen en het afval. Homeless van Paul Simon dreunde op de achtergrond. Witte brem , een kudde magere koeien was op zoek naar gras , duizend kilometer asfalt door de dorre woestijn die hoe bizar het ook moge klinken een feest van kleur schakeringen was , bijzonder en mooi, intrigerend en mysterieus. Feeëriek en vol met tegenstrijdigheden, gevaarlijk en beschermend tegelijk. Een plek waar je fantasie gemakkelijk op hol sloeg.
Ger nam het stuur over. Sekoma een dorp dat grotendeels bestond uit steen of uit leem opgetrokken wit geschilderde hutten met rieten daken en slechts enkele enkel uit riet bestaande hutten lag er zonnig bij. Het oogde rijk , er was een school , een man op een ezel , spelende kinderen , geiten en koeien bepaalden het straatbeeld. We konden er zelfs tanken en ik ledigde er mijn blaas boven het enigste redelijk schone toilet. Vrolijk wapperend wasgoed aan een lijn boven het zand.
Botswana onderging de meest economische groei van alle Afrikaanse landen en dat was zichtbaar , ook al zei dat gegeven niets over hun huidige welvaart want ze kwamen uit een diep dal.
De wind gierde over het dak van de auto , een liftende vrouw hief boos haar armen omhoog omdat we haar lieten staan. Maar de auto was zo vol gestouwd er kon geen muis meer bij. Het zand drong via de airco de auto binnen en prikkelde mijn neusgaten dusdanig dat ik telkens moest niezen.
Khakhe een dorp op rode aarde , een moeder met kind in een doek op haar rug stond gebogen op het land , ze kwam overeind toen ze de auto hoorde en zwaaide , een man op een kar die werd getrokken door twee ezels, rokende mannen langs de kant van de weg zwaaiden en ik vroeg me af wat ze dachten als ze ons zo voorbij zagen rijden in onze four wheel drive Toyota. Inkt zwarte en prachtig roodbruine koeien graasden langs de weg .
Kalahari woestijn , puisten met gele bloempjes op rode aarde , We reden langs de nog geen vijfhonderd meter van ons verwijderde grens met Zuid Afrika , werkzaamheden aan de weg belemmerde onze toch al trage rit. We lunchten in de schaduw van de bomen die gele op mimosa lijkende bloempjes droegen langs de Kalahari Safari road en lieten ons de gedroogde perziken die ik in water en gemberlikeur had laten wellen , goed smaken.
We reden in stilte verder door een uniek rauw gebied in het hart van zuidelijk Afrika dat omdat het er af en toe regende toch zo heel anders was dan de Sahara. Het water was er schaars er vielen dan ook geen liters water maar slechts honderd vijf en zeventig milliliter op jaarbasis, in de heetste maanden liep de temperatuur op tot vijfenveertig graden dus het meeste water verdampte dan ook weer snel.
De traditionele bewoners van de Kalahari woestijn werden de San genoemd. Deze mensen leefden van het vocht dat zij onttrokken uit plantenwortels. Tussen negentien zeven en negentig en twee duizend vijf werden veel San uit de woestijn verwijderd omdat de overheid van Botswana had besloten dat het gebied niet meer bewoond mocht worden. In twee duizend zes wonnen de San een rechtszaak tegen de overheid. De rechter besloot dat de verwijdering van de San onrechtmatig was en gaf de San toestemming om weer in het gebied te gaan wonen.
Troosteloze dorpen lagen in het kleurrijke zand , kleine huisjes met het toilet ver verwijderd van de bewoning ergens aan de rand van de kraal met hier en daar een bloemstruikje voor de deur. We tankten en maakten onze laatste Pula’s op of gaven ze weg.
Even buiten de stad Tshabong sloegen wij ons kamp op in het zand en genoten voor het eerst weer van schone sanitair ruimtes en douches. Ik keek dan ook enigszins verbaasd naar de kamelen keutels die overal verspreid lagen over het kamp maar later bleek dat er daadwerkelijk een kameel door het kamp dwaalde en het kamp eervol zijn naam droeg.
Die avond aten we een door Ger bereidde heerlijke groenten curry en ieder trok zich vroeg terug in zijn eigen domein. Ger en ik evalueerden de dag en giebelden nog wat na. Het wit uitgeslagen wasgoed dat ik opnieuw gespoeld had wapperde in het blauwe licht van de volle maan . Ik ontdeed me van de warme kleding en probeerde te slapen in T.shirt. Mijn nog vochtige fris ruikende haren en huid plakten aan het stoffige beddengoed , het was warm en koud tegelijk. Mijn veldbed kreunde , knarste en kraakte bij elke beweging die ik maakte , ik woelde en wentelde , de tijd kroop traag voorbij en pas tegen de ochtend kon de maan mijn dromen vangen en viel ik in slaap.....
Liefs Rita
Verblijf Berrybush farm
Lieve allemaal ,
Half slaperig nog haalde ik het wit uitgeslagen wasgoed van de lijn en nam mij voor dat ik het ’s avonds in Tshabong nog eens zou spoelen omdat al dat zand en zout zou schuren op onze klamme lijven. We braken op en gingen on route.
Vierhonderd vijftig kilometer door de desert , paddenstoelvormige bomen typeerden het landschap. Terwijl de kilometers onder mij door gleden constateerde ik dat ik nog nooit zoveel kilometers had gereden tijdens een vakantie. We reden in vijf weken tijd zevenduizend kilometer.
Struiken met minuscule kleine bloempjes en de eerste ontluikende witte bloesemboompjes gaven het landschap iets levendigs. We dronken koffie tussen de uitwerpselen en het afval. Homeless van Paul Simon dreunde op de achtergrond. Witte brem , een kudde magere koeien was op zoek naar gras , duizend kilometer asfalt door de dorre woestijn die hoe bizar het ook moge klinken een feest van kleur schakeringen was , bijzonder en mooi, intrigerend en mysterieus. Feeëriek en vol met tegenstrijdigheden, gevaarlijk en beschermend tegelijk. Een plek waar je fantasie gemakkelijk op hol sloeg.
Ger nam het stuur over. Sekoma een dorp dat grotendeels bestond uit steen of uit leem opgetrokken wit geschilderde hutten met rieten daken en slechts enkele enkel uit riet bestaande hutten lag er zonnig bij. Het oogde rijk , er was een school , een man op een ezel , spelende kinderen , geiten en koeien bepaalden het straatbeeld. We konden er zelfs tanken en ik ledigde er mijn blaas boven het enigste redelijk schone toilet. Vrolijk wapperend wasgoed aan een lijn boven het zand.
Botswana onderging de meest economische groei van alle Afrikaanse landen en dat was zichtbaar , ook al zei dat gegeven niets over hun huidige welvaart want ze kwamen uit een diep dal.
De wind gierde over het dak van de auto , een liftende vrouw hief boos haar armen omhoog omdat we haar lieten staan. Maar de auto was zo vol gestouwd er kon geen muis meer bij. Het zand drong via de airco de auto binnen en prikkelde mijn neusgaten dusdanig dat ik telkens moest niezen.
Khakhe een dorp op rode aarde , een moeder met kind in een doek op haar rug stond gebogen op het land , ze kwam overeind toen ze de auto hoorde en zwaaide , een man op een kar die werd getrokken door twee ezels, rokende mannen langs de kant van de weg zwaaiden en ik vroeg me af wat ze dachten als ze ons zo voorbij zagen rijden in onze four wheel drive Toyota. Inkt zwarte en prachtig roodbruine koeien graasden langs de weg .
Kalahari woestijn , puisten met gele bloempjes op rode aarde , We reden langs de nog geen vijfhonderd meter van ons verwijderde grens met Zuid Afrika , werkzaamheden aan de weg belemmerde onze toch al trage rit. We lunchten in de schaduw van de bomen die gele op mimosa lijkende bloempjes droegen langs de Kalahari Safari road en lieten ons de gedroogde perziken die ik in water en gemberlikeur had laten wellen , goed smaken.
We reden in stilte verder door een uniek rauw gebied in het hart van zuidelijk Afrika dat omdat het er af en toe regende toch zo heel anders was dan de Sahara. Het water was er schaars er vielen dan ook geen liters water maar slechts honderd vijf en zeventig milliliter op jaarbasis, in de heetste maanden liep de temperatuur op tot vijfenveertig graden dus het meeste water verdampte dan ook weer snel.
De traditionele bewoners van de Kalahari woestijn werden de San genoemd. Deze mensen leefden van het vocht dat zij onttrokken uit plantenwortels. Tussen negentien zeven en negentig en twee duizend vijf werden veel San uit de woestijn verwijderd omdat de overheid van Botswana had besloten dat het gebied niet meer bewoond mocht worden. In twee duizend zes wonnen de San een rechtszaak tegen de overheid. De rechter besloot dat de verwijdering van de San onrechtmatig was en gaf de San toestemming om weer in het gebied te gaan wonen.
Troosteloze dorpen lagen in het kleurrijke zand , kleine huisjes met het toilet ver verwijderd van de bewoning ergens aan de rand van de kraal met hier en daar een bloemstruikje voor de deur. We tankten en maakten onze laatste Pula’s op of gaven ze weg.
Even buiten de stad Tshabong sloegen wij ons kamp op in het zand en genoten voor het eerst weer van schone sanitair ruimtes en douches. Ik keek dan ook enigszins verbaasd naar de kamelen keutels die overal verspreid lagen over het kamp maar later bleek dat er daadwerkelijk een kameel door het kamp dwaalde en het kamp eervol zijn naam droeg.
Die avond aten we een door Ger bereidde heerlijke groenten curry en ieder trok zich vroeg terug in zijn eigen domein. Ger en ik evalueerden de dag en giebelden nog wat na. Het wit uitgeslagen wasgoed dat ik opnieuw gespoeld had wapperde in het blauwe licht van de volle maan . Ik ontdeed me van de warme kleding en probeerde te slapen in T.shirt. Mijn nog vochtige fris ruikende haren en huid plakten aan het stoffige beddengoed , het was warm en koud tegelijk. Mijn veldbed kreunde , knarste en kraakte bij elke beweging die ik maakte , ik woelde en wentelde , de tijd kroop traag voorbij en pas tegen de ochtend kon de maan mijn dromen vangen en viel ik in slaap.....
Liefs Rita
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
